Historisch Phrae
Phrae, een paradijs in het Noorden, luidde de kopregel van een artikel van Gringo alweer enige tijd geleden op Thailandblog. Reden om deze tot nu toe voor mij vrij onbekende plaats eens te bezoeken.
Een aardige trip is om bijvoorbeeld vanuit Chiangmai naar het slechts 90 kilometer verder gelegen Lampang te gaan en daar een overnachting te plannen. Het olifantenziekenhuis en het daarbij gelegen pas geheel vernieuwde olifantenkamp is een aardig uitstapje. En wat te denken van een ritje door Lampang per paardenkoets. Of ’s avonds aan de oever van de Wang rivier romantisch dineren. Kortom Lampang is een alleraardigste plaats die meer dan de moeite waard is om een tussenstop in te lassen. Vandaar naar Phrae is een afstand van minder dan honderd kilometer. Per auto is het allemaal een fluitje van een cent, maar vanaf het Arcade busstation in Chiangmai vertrekken ook regelmatig bussen naar Lampang en vandaar eveneens naar Phrae.
Het oude Phrae
De plaats Phrae heeft ondermeer bekendheid verworven door een aantal uit teakhout opgetrokken oudere huizen en gebouwen. Niet zo verwonderlijk want Phrae was jarenlang het centrum van de handel in teakhout. Als je naar de bezienswaardigheden van de plaats kijkt kun je constateren dat de ‘oude’ gebouwen veelal dateren uit het eind van de 19e en begin 20e eeuw. Door een Westerse bril bekeken niet bepaald uniek te noemen. Zelf woon ik in Nederland in een Rijksmonument daterend uit de 16e eeuw en in mijn betrekkelijk kleine woonplaats tref ik heel wat meer historische gebouwen aan dan in Phrae. Dus mijn hart slaat niet op hol omtrent de historische gebouwen van Phrae, noch over een of ander honderdjarig tempeltje of een speciaal gevormd raam, deur of dak.
Toch gaat een dergelijke vergelijking volkomen mank. Je bent in een ander land met een totaal verschillende cultuur en gebruiken en dan bekijk je alles toch wat genuanceerder.
Vongburi huis – Sombat Muycheen / Shutterstock.com
Het Vongburi huis
Een van de meest aansprekende gebouwen van de plaats is het Vongburi huis waar Luang Phongphibun, de laatste Prins van Phrae en zijn echtgenote woonden. De prins bezat de concessie voor het kappen van teakbomen die in de omgeving rijk vertegenwoordigd zijn. Een aardig inkomen was aldus gewaarborgd. Het huis is gebouwd rond 1900 en geeft een goede indruk omtrent de rijkdom van een welgestelde Thai uit die periode.
Zacht- of boosaardig?
Een rondgang door het Vongburi huis laat de verschillende vertrekken van het mooie gebouw zien van woonkamer tot de echtelijke slaapkamer van de prins en zijn gemalin. Opvallend daarbij is een luik in een van de vertrekken. De klep van het luik optillend krijg je een blik op het daaronder liggende souterrain. Naar beneden wandelend schrik je even als je daar de cellen bekijkt waar slaven en gevangenen werden opgesloten. Door het luik boven werd het schamele voedsel naar de cellen beneden geworpen. Mocht je nog steeds de indruk hebben dat de Thai zachtaardig is dan krijg je daaromtrent hier een geheel andere indruk. Een groot aantal aanwezige foto’s geeft een goed beeld omtrent de wreedheden uit die tijd. Gevangenen werden niet bepaald zachtzinnig behandeld. Omtrent de door hen begane ‘misdaden’ blijf je als bezoeker in het ongewisse. Jammer dat de verklarende tekst bij de foto’s uitsluitend in de Thaise taal staat aangegeven. Valse schaamte of gewoon een tekortkoming?
Phae Muang Phi Park
Omgeving
Uiteraard heeft Phrae heel wat meer te bieden dan enkel en alleen het huis van de laatste Prins van Phrae. De omgeving is mooi en er zijn voldoende redelijke hotels. Op een afstand van slechts acht kilometer ligt bijvoorbeeld het Phae Muang Phi Park, ook wel ‘The Grand Canyon van Phrae’ genoemd. In het woord herken je de woorden Muang Phi; Stad van de Geesten.
Hallo Joseph,
Je zult nog wel in Culemborg vertoeven, maar toevallig zijn Chaantje en ik vorige week door Phrea gereden.
Eigenlijk per ongeluk. Want de highway boog naar rechts, maar wij reden downtown en gingen naar “Charlotte Hut” coffe and tea-bar.
Heerlijk Käsetorte gegeten, maar v h oudheidkundigheid niks gezien. Maar we waren ook onderweg naar het Phayao-meer. En dár deed me weer denken aan het Lago di Garda.
Beste zodra het mogelijk is wil ik graag van Bangkok doorreizen
met de bus naar Cambodja
Moet ik in de bus mijn reispas afgeven om een visa te halen of volstaat een copy van reispas of id
of
is het voldoende een foto af te geven aan de man die rond komt in de bus
is dit alles betrouwbaar
graag wat tips en beste grtjess
Over gevangenen en falende justitie is er dit book:
https://www.whitelotusbooks.com/books/crime-and-punishment-in-king-chulalongkorns-kingdom
Crime and Punishment in King Chulalongkorn’s Kingdom is gebaseerd op een verslag uit de provincie en weerspiegelt de condities buiten Bangkok in die tijd..
Charles Buls in zijn Siamese Sketches poneerde: Men kent een volk best aan de manier waarop ze hun gevangenen behandelen.
https://www.whitelotusbooks.com/books/siamese-sketches
Phrae, als provincie in de tijd van Koning Chulalongkorn, was vooral een ontginningsgebied voor hout. Er mag opgemerkt worden dat er zgn kha, d.i. slaven, 1 ethnische groep vooral, woonden en gebruikt werden door een enkel Brits bedrijf dat de reputatie heeft dat het Phrae volledig afgekapt heeft –een milieudelict dat in die tijd geen wenkbrouw deed fronsen.
Dit boek:
https://www.whitelotusbooks.com/books/through-king-chulalongkorns-kingdom-1904-1906
Through King Chulalongkorn’s Kingdom (1904-1906)
van de Duitser en later Argentijn Carl Curt Hosseus gaat over het natuurlijk milieu in het noorden. Het is een van de eerste botanische expedities avant-la-lettre. De fotos geven een idee van de strijd die gevoerd werd om zonder machines en vrachtwagens enorme boomstammen naar Bangkok to brengen om ze vandaar te verschepen.